İlk görüşmeye çocuğun kendisi ve mümkünse her iki ebeveyn birlikte gelir. Görüşmenin bir bölümü aileyle, bir bölümü çocukla ayrı yapılır. Ergenlerde görüşmenin büyük kısmı gencin kendisiyle yürütülür; bu, gencin kendini rahat ifade edebilmesi için gereklidir.
İlk görüşme, sonraki görüşmelerden uzundur. Ailenin aktaracağı gelişim öyküsü, okul geçmişi ve mevcut yakınmalar için zamana ihtiyaç duyulur. Süre ve randevu sıklığı, görüşme sonunda birlikte planlanır.
Çocuğu hazırlıksız getirmek, görüşmenin ilk dakikalarını savunmaya harcamasına yol açabilir. Yaşına uygun ve doğru bir cümle yeterlidir: “Çocuklarla konuşan, zorlandıkları konularda yardımcı olan bir doktora gideceğiz.” İğne yapılacağı, ceza olduğu ya da başka bir yere gidildiği söylenmemelidir; çocuğun hekimle kuracağı güvenin ilk taşı bu cümledir.
Görüşme sonunda elde edilen bilgi yeterliyse bir değerlendirme çerçevesi paylaşılır; gerekiyorsa ek görüşme, test veya okuldan bilgi alınması planlanır. Süreç boyunca ailenin soru sorması ve planın nedenlerini bilmesi, sürecin işlemesi için gereklidir.
Görüşmelerde paylaşılan her bilgi hekim-hasta mahremiyeti kapsamındadır. Ergenlerle yapılan görüşmelerde, gencin güvenliğini ilgilendiren durumlar dışında, paylaşılanların aileyle ne ölçüde paylaşılacağı görüşmenin başında gençle birlikte konuşulur.